Snorkelen op het Great Barrier Reef vanuit Cairns: wat je echt ziet

Het buitenste rif in een paar meter water is dicht: plaatkoralen die over elkaar heen liggen als dakpannen, staghorn-struiken, hersencoralen zo groot als fauteuils en zachte koralen die meebewegen met de deining.

De vissen zijn constant aanwezig, niet incidenteel. Papegaaivissen die hoorbaar op koraal knabbelen, wolken soldatenvisjes, lipvissen, juffertjes, af en toe een rifhaai die langs de rand van de afgrond scheert — ongevaarlijk, en hetgeen iedereen hoopt te zien.

Groene schildpadden komen veel voor op het buitenste rif en laten zich niet storen door mensen. Reuzenkokkels liggen in de ondieptes met mantels in elektrisch blauw en groen. En op de meeste boten is er een vaste maori-lipvis zo groot als een labrador die heeft doorgehad dat boten gezelschap betekenen.

Wat je niet zult zien is het hele rif. Het zicht is vijftien tot vijfentwintig meter op een goede dag, en dat is precies waarom de rondvluchten bestaan.

Elke rifboot heeft drijfgordels en zwembandjes aan boord en deelt ze uit zonder dat iemand erom hoeft te vragen. De bemanning ligt in het water of houdt het de hele tijd in de gaten, en bij de pontonvaarten is er een afgebakend gebied in ondiep water.

Het wetsuit of stingerpak is zelf al drijvend. Met een vol pak en een drijfgordel vooroverdrijvend boven koraal zweven vereist helemaal geen zwemmen, en dat verbaast mensen.

Als je het toch liever niet doet, hebben de pontonvaarten een semi-onderzeeër en een onderwaterobservatorium, en beide laten je het koraal zien zonder nat te worden.